Tam 88 yıl.. Evet  dostlar,  Mustafa  Kemal  Atatürk’süz  koca seksen sekiz yıl..  Bu  derin  hüzün  içinde  geride  bıraktık  yılları, Atamızın eksikliğini hissede  hissede.. Çok  hassas  bir  ruh  hali  içinde  olmamıza  rağmen,  ne  gariptir ki,  bütünleşmenin  mutluluğunu da  yaşıyoruz.. Bizim  bu  mutluluğumuzdan  rahatsızlık  duyanlar  yok mu?  Çokkkk.. Hem de çokk.. Sisli  havayı  bekleyen  kurt  dolu  ülkemizin  çevresinde..  İşte  bir  bakın  yaşananlara.. Ufacık  bir  falsomuzdan  yararlanmaya  uğraşıyorlar..                                                                                                                                 Bizi  bölerek  birlik  ve  beraberliğimize  gölge  düşürmek isteyen hainlerin, bu  eşsiz değerlerimizin üzerine  değişik  yorumlar yaparak  kafaları karıştırmaya planlı  çalıştıkları, hepinizin dikkatini  çekmiyor mu?.. Veya   bu  beklentiye  çanak  tutan  kendi  insanımızın  yaptığı olumlu, olumsuz bir sürü yorum..  Acımasızca ve bilinçsizce saçma sapan eleştiri..  Tamam.. Buna şöyle de   diyebiliriz.. Kişilerin dünya  görüşüne veya bakış açısına  göre değerlendirmesi.. Bazı  değerleri kabul etmesi, yada  etmemesi.. Demokrasilerde bu  doğaldır.. Fakat göz ardı edilen öyle bir gerçek var ki, her iki  görüşü de kapsayan toplumsal  gelişmeleri olumsuzca  tetikleyenlerin, bir gün  kendisiyle paylaşacağı sevimsiz  ve pişmanlık verici anıları  olacaktır.. Sonuçta gerçek şu ki, eski heyecan, coşku, istek ve  duygu selinin azalmasıdır. Bunun değerlendirilmesini de   yine her  Türk vatandaşının kendi inisiyatifine bırakıyorum..   Benim veya benim gibi  düşünenlerin tek korkusu,  ülkemizin kutuplaşmalarla,  ötekileştirmelerle ve   çatışmalarla zarar göreceği ve  yıpranacağıdır.. Her şeye  rağmen bu yılki  “10  Kasım’da”  milli duygu yüklü törenler  bayağı etkileyiciydi.. Yağmura rağmen. Vee Ankara. Anıtkabir. Yine geçmiş yıllarda olduğu gibi ziyaretçiyle doldu  taştı    Atasına  koştu Türk halkı..      Evet, bu şaha kalkan coşkuların  nedenini de Atamıza gitgide  artan özlem diye  adlandırıyorum.. Gerisini de  yine  sizlerin yorumuna   bırakıyorum..   Sevgili arkadaşlarım geçen yıl gerçekleştirdikleri Anıtkabir ziyaretlerinde bana hediye  küçük bir kitapçık  getirmişlerdi.. Kitapçığın adı  “Subay  ve  Komutan  ile    Konuşmalar” (Zabit   ve  Kumandan  ile  Hasbihal) dı.. Genelkurmay ATASE  Başkanlığı Yayınları.                                                                                                 Güzel bir tarihi belgeydi bu..  Ata’nın üstün  yeteneklerinden birisi daha  sergileniyordu. Gözlerim dolarak bir çırpıda okuduğum bu kitapçıktan bir kaç  paragrafı  sizlerle paylaşmak  istiyorum.. Bunu daha önce de yazmıştım. Ama hatırlatmakta büyük fayda olduğu inancındayım. Bakınız  kitabın  sunuş kısmı şöyle  başlıyor..                                                                        Mustafa  Kemal  Atatürk  yaşamının  her  döneminde  kitapla  bütünleşmiştir.. Yaşamının  farklı  dönemlerinde, farklı  konularda kitaplarda  yazmıştır.. Mustafa  Kemal,  özellikle  İkinci  Meşrutiyetin (23  Temmuz  1908)  ilanından  sonra  tüm  dikkat  ve  çalışmasını askerlik  üzerine yoğunlaştırmıştır..    O, özellikle subayların  değişen koşullara uygun   olarak mesleki bilgilerini  arttıracak yayınların  yapılmasını  gerekli  görüyordu..                              Bu amaçla mesleğinin ilk  yıllarından itibaren  askerlikle ilgili birikimlerini  aşağıda isimleri belirtilen  kitaplarda toplamıştır..   A-Takım  Muharebe  Takımı.. B-Cumalı  Ordugahı..   C-Tabiye Tatbikat ve Seyahati.. D-Bölüğün  Muharebe  Talimi.. E-Zabit ve Kumandan  ile Hasbihal.. F-Tabiye  Meselesinin Hali ve   Emirlerin Sureti  Tahririne  Dair Nesayih.. Genelkurmay  Askeri Tarih  ve  Stratejik Etüt  Başkanlığı olarak, Mustafa  Kemal’in  askerlikle  ilgili  yazmış  olduğu  bu  eserleri,  yaşayan  Türkçeye  çevirerek  okurların  yararlanmasını  sağlamışlardır..                            Sizlere  yazdığım  paragraflar  orijinal  şeklidir..   1914 *Nuri ( Nuri  Conker.. Atatürk’ün  okul  ve  silah  arkadaşı ) Genç  Mülazim,  asıl ruh-u  sanatını  intisap  ettiği  bölüğün  babası  olan  yüzbaşısı  ve daha büyük  amirleri  tarafından,  iş  üzerinde bulunaraktan her şeyi öğrenecektir.. Evvela kumandan olacaktır,  bir takıma.. Ve sonra  kumandan olmaya  hazırlanacaktır, bir bölüğe.. Ve işte böyle öğrenecektir  ve  sonra öğretecektir.. Ordu  mekteb-i  fiilisi ancak bu  suretle makamının ehli  bölük kumandanları  makamının ehli  tabur, ehli  bölük kumandanları  yetiştirmek sayesinde    milletin evlatları bir sürü  gibi değil, şanlı şerefli  insanlar olarak düşman  karşısında şan ve şerefle  sevk ve tevcih olunabilir.. Zabitlik demek fedayınefs   ve canı  kat’iyen göze almış  olmak demektir..                          Bir zabit, sanatı namına   hayat ve mevcudiyetine hiç  ehemmiyet vermeyecektir..  Zabit “hayat ve rahatın hiç  düşünülmemesi icap  edince” rahat ve hayatını  feda etmeyi şeref  bilecektir.. “ Mukteza- yı  namus budur”..                                                              Muharebede yağan mermi  yağmuru, o yağmurdan  ürkmeyen eri,  ürkenlerden                  daha  az  ıslatır.. Filhakika  böyle olmasaydı  Trablusgarp Harbi’ne iştirak   etmiş olan  bütün  arkadaşlarımızın mutlaka  Trablus’ta, Humus’ da,  Bingazi’de,  Derne’de,  Tobruk’taki  İtalyan  istihkamları karşısında bu  gün  kemiklerinin  dahi  kalmamış olması iktiza  ederdi..   Nuri..  Ordu  ne  demektir,  ordunun vazifesi ne  demektir.. Ordu, vatanın  mukaddes topraklarını  müdafaa için sulh vaktinde  hazırlanan  ve  terbiye  gören  bilcümle  evladın   birleşmesidir.. Ve  ordunun  görevi,  yurdu  çiğnemek  isteyen  düşmana  karşı  ayağa  kalkmaktır.. Bu  kalkış  elbette  yerinde  durmak  için  değil,  düşmana  atılmak  için  olursa,  ayağa  kalkmaya  değer.. Anlaşılıyor ki  askerimizin  ruhunu  kazanmak  bizim  için  bir  görev  olduğu  gibi,  vatanı  için  önce  onlarda  bir  ruh,  bir  emel, bir seciye  yaratmak da Allah’tan ve  Medine’ de yatan Hazret-i  Peygamberden sonra, bize  düşer.. Sevgili  okurlarım.. Umarım  bu  kısacık  satırlar,  pek  çok  şeyi  anlatmaya  yetmiştir..                          Ve, Atamız dünya lideri  olmayı fazlasıyla hak  etmiştir..